یادداشت های روزانه

سلام

خوب الان بیشتر از 3 هفته هست که چیزی ننوشتم، راستش درگیری های این زندگی بعضی اوقات اونقدر زیاد میشه که نمیرسم بیام اینجا! و تعجب میکنم دوستانی که از من درگیر تر هستند مرتب بلاگشون آپ میشه! حتما ایراد از من سرا پا تقصیر هست! باید روش زندگی ام رو یک تغییر اساسی بدم.

سفری داشتم به اهواز، محل تولد و بزرگ شدنم، اهواز دیگه اون اهواز قدیم نیست، نمی شناسمش! خیلی شلوغ شده و بزرگ و ایضا آلوده!

هر بار که از پنجره هتل به کارون نگاه میکردم دلم میگرفت، غصه ام میشد که با این رود چه کردند! کارونی که در تابستان ها هم میخروشید و کف به دهان بود حالا تبدیل شده به یک رودخانه کم عرض کم عمق که تخته سنگ های کف رودخانه با راحتی قابل دیدن هستند و ایجاد چند آبشار کوچک میکنند! روزگاری به جز چند جزیره کوچیک، در میان کارون چیزی نبود جز آب و حالا جزیره هست که از کف رود بالا میاد و به هم پیوند میخورند! روزی دور تا دور کارون برای جلوگیری از سیل خاکریز های 5 متری احداث کردند و حالا بستر خشک کنار رود رو تبدیل به پارک میکنند! چمن میکارند و آب کارون در حال احتضار رو صرف آبیاری چمن میکنند! بوی بد فاضل آب که بی پروا قلب کارون رو هدف گرفته  و بدون کمترین تصفیه! به رود تخلیه میشه! مشام رو آزار میده، دیدن درختانی که از گرمای مثل تنور شهر به رنگ قهوه ای در اومدن و برگهاشون در حال ریزش هست، دیدن نخل های فلکه فرودگاه که حفاظ بدنشون رو با ندانم کاری یک مشت آدم نادون و روشن کردن آتش از دست دادن و با زبان بی زبانی از عریانی خودشون شرمسار هستند! از مترو! اون هر در شهری که آب زیرزمینی فقط 1 متر با سطح زمین فاصله داره و از 5 سال پیش تا به حال سانتی متری! پیشرفت نداشته و فقط زندگی مردم رو با ترافیک بیجا به هم ریخته! از فقر که از سر و روی شهری میباره که بدون اون ایران پولی برای خرج کردن نداره! ثروتی که اهواز از 1 ریالش بی بهره هست! هوای آلوده از دود صنایع نفتی و  ماشین ها، جمعیتی که در دل گرمای 54 درجه توی خیابون به دنبال روزی حلال بودند و شهری که از اولین امکانات زندگی و سرگرمی محروم هست! غصه دارم میکنه.

دلم گرفت . . .

از نامردمی ها دل تنگم،

از نامهربانی ها دل تنگم،

از رو راست نبودن افراد، از حس زرنگی کردن ها  دل تنگم،

از این همه دروغ و ریا دل تنگم

آب و هوای تهران واقعا عالی شده، باران می باره و من فراموش کردم در شهری هستم که آلودگی هوا بسیار وحشتناکش زبانزد خاص و عام شده!

الان که این پست رو مینویسم، رعد و برق و باران تمام شهر رو گرفته، هوا بسیار خوب و لطیفه، رعد و برق گرچه صدای گوشنوازی نداره ولی برای خاک تشنه بهترین موسیقی محسوب میشه.

با این که از خطرات رعد و برق کاملا آگاهم ولی نمیدونم چه چیزی در این پدیده هست که من رو اینقدر به خودش جلب کرده، شاید به این خاطر باشه که هر کدومشون با دیگری فرق میکنه، شکل و صدای متفاوتی دارند با این که از یک منبع بوجود میان.

منشاء همه پدیده ها آفریدگار هستی هست، گرچه هر کدوم برای خودشون شکل و ظاهر خاصی دارن ولی همه از یک نقطه شروع شدن.

 باز هم دلم گرفته . . .

باز باران با ترانه

با گوهر های فراوان

میخورد بر سقف خانه

. . . .

هر وقت بارون میاد، یاد این شعر دوران دبستان می افتم، یاد دوران جنگ و ساعت های زیادی که پشت در توری خونه می نشستم، به حباب های هوا که با بارش بارون روی سطح آب تشکیل میشد نگاه میکردم و میشمردم کدومشون بیشتر عمر میکنه . . .

بارون که میاد دلم میگیره، دلم هوای جنوب رو میکنه، اهواز، کوروش، خیابان ١۶ پلاک ٩۶ چه روزهائی بودن . . .

تهران داره بارون میاد و من باز هم دلم گرفته . . .

پ.ن : خوندن کتاب احمد محمود تمام شد، چقدر تلخ و چقدر آشنا . . .